| |
Wandelen langs het tracé van het veronderstelde aquaduct bij Nijmegen is een
prachtige tijdspassering. De foto’s die u hier kunt zien, maakten we op zondag
16 januari 2005. Een koude, heldere dag met veel zon. Het was niet de eerste
keer dat we het traject van het aquaduct volgden. En opnieuw genoten we van het
licht, de natuur, de mooie doorkijkjes ... Ook wie denkt Nijmegen goed te
kennen, zal al struinend verrast worden. Bos en bebouwing raken elkaar
voortdurend; ‘typisch Nederland’ dus en toch ook weer niet. Het prachtige
stuwwallenlandschap zorgt voor iets extra’s. En dan zijn er natuurlijk nog de
aardwerken die de wandelaar aan het denken zetten.
Theorie
Toen AWN-lid Ben Brus eind jaren negentig van de vorige eeuw – wat klinkt dat
lang geleden! - zijn theorie over het aquaduct ontvouwde, werd er hier en daar
gegniffeld. “Aquaducten vond je toch alleen maar in zuidelijker landen,” was de
redenering. Opgravingen van de Rijksdienst voor Oudheidkundig Bodemonderzoek en
naspeuringen van het Bureau Archeologie van de gemeente Nijmegen, die inmiddels
hebben plaatsgevonden, hebben nog steeds het verlossende ‘ja’ niet gebracht.
Toch blijft een aquaduct voor militair Nijmegen een meer dan serieuze
mogelijkheid. De 5000 Romeinse legionairs op de Hunerberg hebben water nodig
gehad. In ieder geval meer water dan er uit de bij de opgravingen aangetroffen
waterput gehaald kon worden. En waarom zouden de Romeinen eigenlijk een riool
gemetseld hebben als er niks was af te voeren?
Aardwerken
De wandeling is een kilometer of zes lang. Om alles goed te bekijken dient u een
uur of drie-vier uit te trekken. Verspreid over die zes kilometer bevinden zich
acht enorme aardwerken, waarvoor Brus aannemelijk maakt dat ze aangelegd zijn
ter wille van een Romeinse waterleiding. Zo lang het definitieve bewijs niet is
geleverd zal het zoeken doorgaan. De wandelaar hoeft zich daar echter niks van
aan te trekken.
Het kaartje bij de fotopresentatie hebben we uit de Gelderlander.
Aad Hendriks &
Peter Vissers.
|
|
